Spadam

 

Wróciłam nad przepaść, po raz kolejny. Rytuał znów się powtórzył. Cały czas niebezpiecznie się do niej zbliżałam a kiedy byłam na krawędzi patrzyłam ze strachem w dół – wrodzony lęk wysokości wygrywał i w panice uciekałam jak najdalej od niej. Kilka dni, kilka tygodni spokoju, by za jakiś czas powtórzyć wszystko od początku, znów wrócić nad przepaść i balansować na krawędzi.

Jestem blisko, a może już u celu. Patrzę w otchłań i widzę to samo co zwykle -  czarna pustka bez nadziei na to, że kiedyś coś się zmieni i wyrwę się z utartych schematów, ze środka błędnego, rozpędzonego koła, z którego nie da się wyskoczyć nie ryzykując złamania ręki czy nogi.

Patrzę w dół i tym razem chcę skoczyć. Chcę bardziej niż zwykle. Ale im bardziej chcę, tym bardziej „coś” mi nie pozwala. Trzyma mnie z tyłu za rękę i nie daje wykonać kroku. „Coś” silniejszego od moich rąk, zdolnego unieruchomić je swoim uściskiem. „Coś”, co próbuje mnie przekonać, że nie jest tak źle, jak się wydaje, wcale nie tak, jak ja twierdzę, że jest.

Ale skąd „coś” może to wiedzieć? No skąd? Nawet najlepiej dobrane słowa nigdy nie będą w stanie opisać tego, co siedzi w środku. Nie da się opisać pustki, rozpaczy, samotności, strachu, poczucia beznadziei... bla, bla, bla. Można by wymieniać i wymieniać, tylko po co? Przecież wszystko i tak prędzej czy później zostanie sprowadzone do jednego, krótkiego: „Natalia, przesadzasz.” 

"Wszystko będzie dobrze – powiedział (...); nie bardzo w to wierzył, lecz była to litania, był to psałterz, głos dorosłego wołający w głąb czarnej studni lat, w ciasną dziurę rozpaczliwego dzieciństwa; tak się mówi, gdy wszystko jest źle, to było światełko w ciemną noc, niezdolne wystraszyć potwora z szafy, lecz zdolne utrzymać go w szafie jeszcze przez chwilę; był to głos bez mocy, który musiał mówić – mimo wszystko. Wszystko będzie dobrze – powtórzył, nie bardzo w to wierząc, wiedząc to, co wszyscy dorośli wiedzą w głębi serca, że nic nigdy nie jest dobrze. Wszystko będzie dobrze. Płakał. Teraz nic nie mógł na to poradzić.” 

~ Stephen King, Podpalaczka

 

  

 Niechciany anioł

Zamknięty pośród słońca słów

Schowany za znakami dróg

Za daleko od nieba

Wstałeś za późno by żyć

Słońce daje znak więc idź

Powtarzaj: im mnie nie trzeba

Za chwilę wstanie ponownie

Nie dając czasu nocy niespokojnej

Stań pośród nich

Na granicy wschodu pozostałe

Stłumione brzaskiem jedno pióro białe

Przeklęty świt

~ Tala, 2008

***

tutaj leży Izold jasnowłosa

biała Izold o złotym warkoczu

bardzo jasno jest w szpitalu nocą

świecą ogniki oczu

trzepotliwy oddech o ściany

tłucze się jak uwięziony ptak

na spotkanie wybiega mu wiatr

w korytarze wąskie zabłąkany

i wiem że się nieodwołalne stanie

nim obudzi okna nowy dzień

na szpitalnym łóżku złota cień

i szept wiatru poza oknem - Tristanie

~ Halina Poświatowska